Vandaag staan er twee activiteiten op het programma: de Itaipu dam en de Braziliaanse kant van de watervallen. We staan vroeg op zodat we de volle dag kunnen benutten, maar we staan weer te lang op de bus te wachten. De busrit duurt ongeveer een half uur en leidt ons door de buitenwijken van Foz. Die laten zich niet eenduidig omschrijven, maar wat ze verbindt is dat ze geen van allen echt aantrekkelijk ogen. We komen langs leegstaande en half gesloopte panden, een afgedankt pretpark (althans zo oogt het) en veel industrie. De bus zet ons voor de dam af en we kopen een kaartje nadat we ons door de mensenmassa hebben geworsteld - ook dit is een enorme attractie geworden. Als we ons kaartje zo rond half tien kopen zegt de dame achter de balie dat die voor de tour is die om 10.00 uur vertrekt, dat staat inderdaad ook op ons kaartje. We slaan de 'educatieve' propagenda film over omdat we denken dan waarschijnlijk niet op tijd klaar zijn voor de bus. Achteraf blijkt dat onze bus pas om half elf vertrekt en dat de dame achter de balie waarschijnlijk bedoelde te zeggen dat we om 10.00 onze toer konden beginnen met de film. Als om half elf onze bus 'en masse' uit het auditorium komt zetten, zitten wij klaar in de bus. Het is ondertussen behoorlijk bewolkt geworden en deze eerste spetters vallen. Onze tourguide probeert nog poncho's te slijten omdat het op het bovendek van de bus (die wel overdekt, maar van de zijkant open is) nat zal gaat worden. We laten ons niet kennen want Hollandse jongens deinzen niet terug voor een paar spetters. Wanneer de bus vertrekt regent het behoorlijk en worden we inderdaad wat nat, maar ach, niet van suikergoed...

De rondrit langs en over de dam gaat in een behoorlijk hoog tempo. Dit rit duurt een uur, waarin we twee keer 10 minuten uit de bus mogen om een paar foto's te maken. Gezien de regen beperken we ons tot de tijd die nodig is om een paar acceptabele kiekjes te maken. Het engels van de tourguide is typisch Braziliaans, en dus los van een paar woorden niet echt te verstaan. De dam zelf daarentegen is behoorlijk indrukwekkend. Het bevat de grootste waterkrachtcentrale ter wereld. Net als bij de watervallen, vallen ook hier heel veel liters water per seconde naar beneden door de 20 turbines die elk 4 meter in doorsnede zijn. De energie die hier geproduceerd wordt is genoeg voor 90% van de energiebehoefte van Paraguay en 22% van Brazilië. De dam is 50/50 eigendom van Paraguay en Brazilië en Paraguay verkoopt een groot deel van de opgewekte energie door aan Brazilië. De structuur van de dam heeft een lengte van 9km en de kern van de dam is 200 meter hoog. Het beton dat gebruikt is voor de dam zou genoeg zijn voor een twee-baans snelweg tussen Moskou en Lissabon. Minder fraaie cijfers zijn dat er voor het stuwmeer ongeveer 700 vierkante kilometer bos is opgeofferd en dat het hele project in totaal 18 miljard dollar kostte. Maar goed, ze besparen er dagelijks ruim 430 duizend vaten olie door, die elk tegenwoordig toch ook al snel 80 dollar kosten.

Nadat we weer terug zijn bij het bezoekerscentrum nemen we de bus terug naar het centrum. Dit geeft ons nogmaals de kans om de buitenwijken te bekijken. Helaas moeten we nu staan en gezien de gemiddelde lengte van de Brazilianen, kunnen wij staand niet direct naar buiten kijken. Terug bij het hotel nemen we onze baggage en pakken we een taxi naar een hotel dat dicht bij de ingang van het nationale park en het vliegveld ligt (dat is handig voor de vroege vlucht van morgenochtend). Aangekomen bij het hotel, en na een interessante incheckprocedure waarbij een jongen in gebrekkig engels z'n best doet om ons van dienst te zijn en van de stress licht gaat zweten, laten we onze baggage in de kamer achter en gaan we naar het park.

Aangezien de meeste watervallen technisch gezien aan de Argentijnse kant van het park liggen, heb je vanaf de Braziliaanse kant een mooi aanzicht op alle wattervallen naast elkaar. De Brazilianen hebben gekozen voor vervoer met een dubbeldeksbus waarin je vanaf de ingang verplicht gebruik moeten maken en je langs meerdere haltes tot het eindpunt brengt. Wij stappen halverwege uit en nemen het pad langs de rand van de vallei. Je hebt een prachtig uitzicht op alle watervallen en loopt in ongeveer 1200 meter naar het eindpunt bij de Garganta del Diablo. De Brazilianen hebben hier een loopbrug boven het water voor de watervallen langs gemaakt. Je staat daardoor als het ware midden in het geweld. Foto's maken is helaas daardoor wat lastig, want er stuift heel wat water in de lucht en de camera is snel heel nat.

Het blijft mooi om de watervallen te zien, ook na de volle dag in het Argentijnse park, maar toch houden we het vandaag wat sneller voor gezien dan we dachten. We zijn toch ook best nog wel een beetje moe. We besluiten om in het park een hapje te eten zodat we vanavond met een kleine snack toe kunnen en vroeg kunnen gaan slapen. Het Braziliaanse park heeft een uitgebreid 'food court' waar ook een zogenaamd 'international restaurant' is. Eigenlijk is dit gewoon een ordinaire 'all you can eat' restaurant met zogenaamd gerechten uit verschillende werelddelen. Het eten is echter best redelijk en we eten onze buik vol voordat we de bus instappen terug naar de uitgang. Rond een uur of zes zijn we terug in het hotel. We willen nog even lekker naar het zwembad gaan waarvan we bij het inchecken een glimps hadden opgevangen, maar dit blijkt een XXXL badkuip te zijn met een behaarde Braziliaan erin. Dat laten we dus maar even voor wat het is. We leggen onze spulletjes klaar voor de ochtend, zetten de wekker om half vijf, bestellen een taxi voor kwart voor vijf, en gaan naar bed. Onze vlucht naar Rio de Janeiro vertrekt morgenochtend om zes uur.