We nemen vandaag lekker de tijd. De afstand naar onze volgende bestemming is beperkt en we hebben dus alle tijd om lekker rustig aan te doen. We liggen wat in de hangmat te lezen en plannen de route voor vandaag. De routeplanner van Google maps suggereert een route die afwijkt van de kust, maar dat willen we nu juist niet. Op de kaart staat ook een weg langs de kust, de zogenaamde 'alternatieve' route 101 (de hoofdweg langs de noordoostkust). We ziendat we danwel een pontje moeten nemen om een rivier over te steken. Deze plek ligt vlakbij het punt waar de grote weg naar het binnenland afbuigt, dus we kunnen wel een gokje wagen.Op de kaart zien we voor de rest van de route een ononderbroken weg. Als we bij het dorpje aankomen blijkt tot onze verrassing dat er nu een brug is gebouwd, valt dat even mee! Na dit dorp blijft er echter niets anders over dan een zandweg, wat we toch wel gek vinden voor een gele (dus hoofd-) weg op de kaart. Maar er rijden nog meer auto's en we vertrouwen er dus maar op dat het wel goed komt. Uiteindelijk rijden we moederziel alleen over de zandweg, die vervolgens overgaat in kinderkopjes, dus we hebben er nog steeds vertrouwen in. Helaas eindigt deze weg bij een rivier waar brug noch pont is. F*ck Google!

Hadden we dan toch een ander zandpad moeten inslaan? Een eindje terug staat een wachthuisje waar we de richting vragen. Er zitten drie mannen te niksen die besluiten dat het veel te moeiljk is om de weguit te leggen. De 'hoofdopzichter' stapt op zijn motor en leidt ons door een doolhof van nog meer zandpaden naar een geasfalteerde weg. Deze rit duurt minstens een half uur en we bedanken de man uitvoerig voor zijn hulpvaardigheid.

Nu zitten we alsnog op de oorspronkelijk voorgestelde route. Na twee minuten rijdt aan de andere kant een verkenningsautootje van Google (met logo's en 3-D camera op het dak - nog nooit eerder gezien en dan uitgerekend hier!) en we onderdrukken onze drang om ze achterna te gaan om verhaal te halen...

Een avontuur rijker komen we aan in Maragogi, waar het helaas te laat is om nog van het strand te genieten. De eigenaresse van de Pousada is supervriendelijk en neemt de moeite en de tijd om ons van alles over de omgeving te vertellen. Katia praat (en vraagt) honderduit en is teleurgesteld dat we maar één dag blijven. Kiezen of delen voor de morgen. We kiezen er niet voor om met een boot naar het rif te gaan voor een excursie naar piscinas naturais (natuurlijke zwembaden), maar wel kiezen we op Katia's aanraden voor een bezoek aan Praia de Ponta Mangue. Het waseen gouden tip (de foto's spreken voor zich). Het blijkt dat we tot aan het verre rif kunnen waden. Naast de nodige beweging levert dit ons ook een verbrand bovenlijf (en inmiddels last, jeuk en vervelling) op.