Gisteren verlieten we de azuurblauwe zee in de vroege middag om onze rondreis te vervolgen. We hadden van Katia nog de tip gekregen om te gaan eten bij Calamares, net over de grens tussen Alagoas en Pernambuco. Calamares hebben ze niet, maar alles op de kaart zou prima zijn. Wij kozen voor een homp Picanha van 700 gram en lieten de bijgerechten maar achterwege. Het vlees werd afgebakken op een kolenstoof en de kok/bediende kwam iedere keer een lapje brengen. Het was overheerlijk!

De buikjes rond gegeten hadden we nog 100 km te gaan naar Recife/Olinda. Het werd een helse rit: we deden er drieënhalf uur over en de ellende begon met een hele lange file. Het asociale rijgedrag bleef ons verbazen: op de 'vluchtstrook', c.q. berm raasden regelmatig auto's langs. Twee uur dichter bij de stad kwam het verkeer een beetje los. Het was inmiddels pikdonker en het regende. Markeringen op de weg ontbraken, voetgangers en fietsers staken lukraak de weg over terwijl auto's links en rechts voorbij stuifden. Daar waar wel belijning aanwezig was, leek het niet meer dan een suggestie voor de weggebruikers te zijn: naar eigen goeddunken werd een driebaans weg gewoon vierbaans. Ook leuk was dat de weg soms plotseling versmalde. Dan werd je gewoon weggedrukt, invoegen is voor losers net zoals afstand houden. We bereikten ons hotel zonder kleerscheuren en omdat we op de vraag hoe de reis was een ietwat mopperig antwoord gaven, kregen we een Caiprinha aangeboden. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen en we doken meteen de bar in.

We gaan vandaag de historische stad van Olinda verkennen - in koloniale tijden een zeer belangrijke plek. De tocht voert (uiteraard) langs talloze kerken en kleurrijke antieke huisjes. De Calvinistische Hollanders zijn hier trouwens ook een keer binnengevallen en hebben in 1613 menig katholiek gebouw in de hens gestoken.

Het is allemaal wat kleiner dan gedacht dus we kunnen rustig slenteren. Helaas is het weer niet zo mooi, en bij heftige een heftige regenbui schuilen we in nogal fors uitgevallen souvenirwinkel. Sommige prullaria zien er aardig uit maar we laten ons niet tot aankoop verleiden. Vanwege het onaangename weer keren we terug naar het hotel om te relaxen aan het zwembad.

We gaan vroeg naar bed en zullen de volgende ochtend ook vroeg opstaan, in de hoop dat we nog wat betere foto's kunnen maken in de (hopelijk aanwezige) ochtendzon. Dat lukt redelijk, waarna we uitgebreid ontbijten. Ondanks dat het zondag is, vertrekken we op tijd naar de luchthaven. We moeten nog een geschikte tankstation vinden (prijzen varieren heftig hier: van R$ 1,88 tot 2,40 per liter voor ethanol) en de auto bij Hertz inleveren. Het verkeer is aanmerkelijk vriendelijker, het tanken lukt voor een goede prijs en we vinden eenvoudig de weg naar de luchthaven. Daar eenmaal aangekomen staan er nergens bordjes voor huurauto's. Het zal wel, maar na een aantal rondjes rijden gaan we het maar ergens vragen. Hertz blijkt een aantal kilometers verderop te zitten! We krijgen de weg uitgelegd met een kaartje.Uiteraard lijkt de echte weg er helemaal niet op, maar met een beetje gevoel lukt het ons. Het inleveren duurt Braziliaans lang maar het krasje dat wij erbij hebben gezet wordt niet opgemerkt. Foutje, bedankt! We worden netjes naar de vertrekhal gebracht... Op naar Fernando de Noronha!