Gisteren hadden we tot twee keer toe een taxi besteld voor 04:45 en de tweede keer werd het zelfs netjes opgeschreven. Toch zal het niemand verbazen dat de taxi nog gebeld moest worden toen we stipt in de lobby stonden om uit te checken. Het zou maar vijf minuten duren, jaja. Het zou toch niet gebeuren dat we te laat zouden zijn voor de check-in en dat het hele rondreisticket daardoor ongeldig zou worden! Uiteindelijk hebben we de vlucht gehaald en zaten we om 06:00, fris als een hoentje, in een splinternieuwe Boeing op weg naar Rio.

Op de luchthaven bestellen we een taxi naar Leblon voor een vaste prijs. R$ 99 is vast relatief duur maar ach, dan weten we waar we aan toe zijn. Buiten worden we opgewacht en naar de taxi geleid. Als we zeggen dat we naar het Sheraton moeten zijn begint de chauffeur te morren dat het helemaal niet in Leblon ligt maar in São Conrado en roept tegen de begeleider dat hij de 'troel' achter de balie even goed moet uit gaan leggen waar het Sheraton ligt. Hij moppert nog even verder terwijl hij wegrijdt. Natuurlijk spreken wij opeens helemaal geen woord Portugees meer. Volgens de website van het Sheraton ligt het in Leblon; het is misschien officieel een paar honderd meter verder maar ons treft geen blaam.

Eenmaal in het hotel aangekomen worden we geholpen door een a-typisch Braziliaanse jongen die op Madonna lijkt en aan één stuk doorratelt (vast en zeker 'familie'). Wel met de beste bedoelingen en heel vriendelijk en hulpvaardig, maar op een gegeven moment 'too much'. Dan komt er een collega bij (wél typisch), die een trainee blijkt te zijn en het hele circus begint opnieuw, want o zo leuk dat deze gringos de taal spreken. We zijn vroeg en er is nog geen kamer beschikbaar ('we vinden het heel vervelend voor u, duizend maal excuses'), maar dat hadden we ook helemaal niet verwacht we willen slechts onze bagage dumpen. We gaan flaneren op Ipanema en we moeten ook nog naar een supermarkt om wat bubbels te regelen voor middernacht. Onderweg laven we ons aan een 'Coco Gelado' welke direct uit een vrieskist wordt opengehakt met een grote machado. Dit type kokosnoot heeft geen harde schil en zit tot de nok toe vol met ietwat weeïg water, hetgeen desalniettemin smakelijk onze dorst lest.

Terug in het hotel worden we met open armen ontvangen door onze blije receptionist die weer van alles vertelt: 'Mooie superior kamer, bla bla..', maar we luisteren al niet meer want we hebben een douche nodig. De toebedeelde kamer heeft twee bedden en lijkt - op de extra zitstoel na - eigenlijk niet op een superior kamer (zijn we in het verleden teveel gewend geraakt aan luxe?). De reservering wordt erbij gehaald en luidt: 'King Bed, Balcony Ocean View' etc. Er is iets van een Frans balkon met uitzicht op een rots en ja, als je je nek uitsteekt om het hoekje zie je ook de zee. Dat is vast niet de bedoeling dus Niels gaat terug naar de receptie terwijl André op de bagage wacht. Aan de balie staat de vadsige trainee die het verhaal aanhoort en naar achter gaat voor overleg met de manager. Het is toch écht een superior kamer, en alle kamers hebben hetzelfde uitzicht, maar als meneer wil dan kan hij een andere kamer krijgen op de 18e i.p.v. 12e verdieping voor een beter uitzicht. Terwijl Niels nogmaals probeert het concept van 'Ocean View' uit te leggen zonder om het hoekje te hoeven kijken, komt de blije receptionist aangesneld om te zien wat er loos is. Ook hij verdwijnt naar achter om na zeer korte tijd breedlachend te melden dat ze het zeer vervelend vonden dat de kamer niet aan de verwachtingen voldeed. 'Omdat meneer een zeergeëerde gast is van de Starwoodgroep en het voor één nacht is, bieden graag we een kamer aan op de Club-verdieping, maar dan helaas zonder toegang tot de Club Lounge. Het is ook nog een lagere verdieping, vindt meneer dat niet erg? Heeft meneer ook hulp nodig bij het verplaatsen van de bagage? Hoe lang heeft meneer nodig om van kamer te wisselen?' Meneer vindt het niet erg en hoeft ook geen hulp met de kofffers en verzekert dat het wisselen binnen 5 minuten gepiept is (minus het wachten op de lift) en dat hij de oude sleutels persoonlijk komt teruggeven. Inmiddels heeft André twee keer bezoek gehad: de bagage is gebracht en even later werd er spontaan een fles bubbels gebracht met een ice-bag en een tas met twee T-shirts. Dit alles aangeboden door het hotel (wij vermoeden ook sponsoring van het wijnhuis). We gaan eerst de nieuwe kamer bekijken op de Clubvloer en vinden dat deze beter aan de beschrijving voldoet:

Dus halen we onze koffers. Zoals beloofd brengt Niels de oude sleutels terug naar de receptie en bedankt de blije receptionist uitgebreid, want wie goed doet, goed ontmoet enzo. De jongen is echt blij en nog net niet tot tranen geroerd dat hij zijn gasten zoveel plezier heeft kunnen doen. Hij rijkt de hand en introduceert zichzelf als 'António' (hetgeen overeenkomt met het naambordje op zijn overhemd). Intussen heeft André in de nieuwe kamer weer bezoek gehad van een promotie-team. Vanwege de taalbarrière en omdat je een gegeven paard nu eenmaal niet in de mond kijkt wordt de tweede fles met dankbaarheid in ontvangst genomen. Misschien moeten we bij thuiskomst TROS Radar bellen om het Sheraton Rio te nomineren voor een warme douche, maar voor nu zijn we helemaal gereed voor Oud & Nieuw.

We hebben hoge verwachten van het vieren van Oud & Nieuw op de Copacabana. Volgens de traditie zijn we uitgedost in witte kledij en nemen we tijdig vervoer vanwege de geanticipeerde drukte. Daarmee is geen woord teveel gezegd, want om 20:00 zijn de belangrijke doorgangswegen al afgezet en worden we het busje uitgezet aan het begin van de Copacabana. Geen probleem, want we hebben tijd genoeg om te lopen naar de hoogte van Copacapana Palace waar het feest het allergaafst moet zijn. Dan begint het te spetteren - niks aan de hand want we zijn het gewend in Holland. Maar na een tijdje kopen we toch een paar ponchos, die gelukkig in stijl ook wit zijn.

Hoe dichter we bij Copacabana Palace komen, hoe drukker het wordt. We zitten gevangen in een grote bewegende mensenmasse en de regen houdt maar aan. Het is Koninginnedag op het Museumplein maar dan erger. Er wordt geduwd, gejoeld en getrokken; velen zijn reeds stomdronken. We wringen ons verder door de kluwen in de hoop dat het 'achteraan' wat rustiger is. Maar uit alle zijstraten gutsen nog meer mensen en van boven gutst de regen. We hebben het gehad, het is pas 22:00 uur en wetende dat het verkrijgen van een taxi terug echt niet gaat lukken vóór een uur of drie besluiten we nu de aftocht te blazen. Dat blijkt ook niet makkelijk en uiteindelijk zitten we om 23:30 op ons balkon. De bubbels gaan open en om middernacht zien we het prachtige vuurwerk van de Copacabana. Weliswaar op afstand, maar omdat het nog steeds regent vinden we hetal lang prima en openen we de tweede fles... Gelukkig Nieuw Jaar!!!