Het nieuwe jaar begint met regen. Niet zo hard als gisteravond toen we vroegtijdig druipend nat thuis kwamen van de Copacabana, maar te veel om het een lekkere dag te noemen. Rio is toch een beetje de stad van het strandleven, en dat is nu meteen een stuk minder. Nou ja, first things first: we gaan van hotel veranderen. Voor de rest van ons verblijf in Rio hebben we een hotel in Copacabana. Omdat er 'vanwege de vrije dag haast geen taxis rijden' wordt de auto van het hotel wordt ons tegen 'hoge korting' aangeboden en we maken graag gebruik van dat aanbod. Uiteraard is de kamer in ons tweede hotel nog niet gereed, maar we dumpen onze bagage en gaan op pad. Hiet miezert niet langer, maar het is helaas nog wel steeds bewolkt.

We nemen de metro naar Centro, de wijk waar de oude kern van stad is en nu ook het commerciele centrum met veel kantoorgebouwen. Vandaag is zondag en is Centro uitgestorven en niet heel erg veilig volgens de Lonely Planet gids. Maar we willen de Bonde nemen naar Santa Teresa en die vertrekt hier. De Bonde is een oud tramlijntje, meer dan 100 jaar oud, dat de heuvel op rijdt waarop de wijk Santa Teresa is gebouwd. Als we de ingang van het vertrekstation hebben gevonden blijkt dat de Bonde tot nader order uit gebruik is genomen. De moed zakt ons in de schoenen, gaat er dan helemaal niets lukken in Rio? Later op de dag komen we te weten dat afgelopen augustus een trammetje op weg naar beneden is ontspoort en er zes doden en vele gewonden waren, waaronder uiteraard veel toeristen. Een kwestie van gebrekkig onderheid begrijpen we uit het bericht. Waarom is dat nou geen verrassing?

Gelukkig komen wij erachter welke bus we kunnen nemen naar Santa Teresa. Zonder goed te weten waar we precies uit de bus moeten, stappen we maar in. Tot onze verrassing merken we dat de bus al snel op de route van het trammetje komt. Op het punt dat redelijk het hart van Santa Teresa lijkt drukken we op het belletje, maar de buschauffeur raast lekker door. Gelukkig beginnen een paar locals luid te schreeuwen naar de chauffeur omdat ze er ook uit willen. Met tegenzin lijkt de chauffeur te stoppen (nog een kater van de vorige avond....?) We lopen een stukje terug en komen waar we willen zijn.

Er staan veel oude grote huizen in deze wijk, die vroeger de buurt was van de welgestelden. De buurt is echter in verval geraakt, maar laatste jaren weer meer aan het opkrabbelen en er wonen nu veel artistieke types en er zijn veel jeugdhotelletjes. Het is leuk om door de buurt te lopen, maar helaas begint het weer te spetteren. Een knus barretje biedt net op tijd soelaas en geeft ons ook de mogelijkheid om even te ontbijten/lunchen. We kiezen voor een lokale favoriet genaamd Açaí (assa-ie). Dit is het sap van een bes, het heeft een diep paarse bijna bruine kleur en wordt hier veel als ontbijt genuttigd. Het zit vol met anti-oxidanten en andere gezonde bestanddelen. Helaas gooien de Brazilianen bakken met suiker in het goedje (logisch?). Bij het bestellen blijkt dat we er 20 minuten op moeten wachten, de bessen moeten blijkbaar nog worden geplukt of zo. Maar ach, het regent en we hebben een goede bak koffie voor onze neus (koffie is in Brazilie overigens prima). Na ongeveer een half uur krijgen we ons ontbijt geserveerd. Het is een bak met half bevoren sap, min of meer als sorbetijs, met daarop een paar volle lepels ontbijtgranen. Zeer smakelijk, hoewel je dat misschien niet zou zeggen op basis van hoe het eruit ziet, en enorm vullend.

Tot onze teleurstelling houdt het niet op het met regenen en hebben we geen andere keuze dan nat te gaan worden, onze regenkleding hebben we in het hotel gelaten. We volgen de tramlijn de heuvel af. Onderweg schuilen we nog bij een oude tramhalte omdat de regen dan echt met bakken uit lucht komt vallen. Als de regen weer iets minder heftig is gaan we maar weer verder, nat blijven we vandaag toch wel. Onder aan de heuvel aangekomen komen we in de wijk Lapa terecht, een buurt waar veel Sambascholen zitten en bekend staat om haar 'opzwepende' nachtleven. Ook nu klinkt er wel muziek uit de ramen, maar met de regen geeft het niet echt een swingend gevoel. We zijn op zoek naar een kunstwerk, een trap die helemaal betegeld is, en vinden die al snel. De Escadaria Selaron is een kleurrijk spektakel met honderden tegeltjes van landen van over de hele wereld. Erg leuk om tegeltjes uit Nederland of met leuke spreuken te ontdekken.

Aangezien het maar blijft regenen besluiten we om terug te keren naar het hotel. We nemen een kleine siesta en als het aan het einde van de middag droog wordt gaan we naar Ipanema om daar lekker te borrelen en een hapje te eten.