We doen de gordijnen open en....... het regent niet. Hallelujah, misschien blijft het lang genoeg droog om naar de Corcovado te gaan (waar het Christusbeeld staat). De bushalte is nagenoeg voor ons hotel, komt dat even mooi uit. Niet echt: bij de eerste bus kunnen er zich nog twee mensen bijproppen, maar de tweede bus stopt niet eens meer, zo vol. Gefrustreerd nemen we een taxi, en het is filerijden tot aan het treinstation van Corcovado waar een lange rij toeristen voor de kaartverkoop staat.

Het is nog geen half elf en we komen erachter dat de kaartjes die op dit moment verkocht worden voor de trein van 15:20 zijn! Langs de rij komen ook medewerkers met een mobiel pinapparaat een we gooien de creditcard er gretig doorheen want dan hoeven we niet verder in de rij te staan. Fout: met het reçu mogen we alsnog in de rij om het kaartje zelf bij het loket af te halen. Het pinnen duurt maar 5 seconden, dus wat het idee achter deze werkwijze is? We moeten alsnog tien minuten in de rij staan om de kaartjes te krijgen en in die tien minuten worden er alsmaar nieuwe vertrektijden geroepen. Als we dan eenmaal bij het loket zijn om ons kaartje in ontvangst te nemen, zijn de eerstvolgende kaartjes voor de trein van 17:00 zijn. Kan het nog verschikkelijker? Bij het loket staat een medewerker voor en zit er eentje achter (vast efficiënt) en we beginnen meteen te piepen over het tijdstip wat opeens véél later is dan het moment van de transactie en dat we het vliegtuig dan niet halen en ons geld terug willen. De gast vóór het loket geeft geen antwoord aan ons maar brabbelt tegen zijn collega in het hokje en opeens komen er tickets voor de trein van 13:20 tevoorschijn. Logisch!

We pluizen de Lonely Planet uit om te kijken wat er in de wijk Cosme Velho nog meer te doen is behalve deze toeristenhisterie. Er staat iets over een plantsoen hetgeen we uiteraard gaan opzoeken. Met veel moeite duurt het bezoek aan deze bezienswaardigheid wel tien hele minuten. Dus slenteren we de hoofdstraat af en weer terug naar een restaurantje met een leuk binnenplaatsje waar biertjes lonken om onze dorst te lessen - de zon schijnt nog steeds goed - en waar we even later de lunch gebruiken.

Om 13:05 staan we in de rij voor het treintje, voor ons gevoel nóg flink achteraan. Als de rij twintig minuten later begint te bewegen en wij door het poortje willen, blijkt het de rit van 13:00 uur te zijn. Wederom logisch natuurlijk. We blijven mooi staan want dan zijn we voor het volgende karretje de eerste. Na een verdere vijf minuten blijkt dat er nog twee plekken over zijn 'alleen niet naast elkaar'. Uiteraard nemen we dit treintje. Voor de rest van de attractie laten we ons als makke schapen in de kudde meevoeren - het is stervensdruk en iedereen wil (alleen) op de foto voor het beeld in dezelfde pose. Maar vanwege de mensenmassa zal het standaard toeristenkiekje voor velen niet weggelegd zijn. Ons lukt het om wat foto's alleen met Jezus te maken... Het uitzicht over Rio is spectaculair en ondanks wat geduw kunnen we er toch van genieten. Voor het treintje naar beneden staat er weer een flinke rij - wat een sof. Gelukkig kunnen er meer mensen in dan op eerste gezicht lijkt dus we hoeven maar 20 minuten te wachten.

Slim als we zijn lopen we naar de bushalte vóór het stationnetje en kiezen we een bus met airconditioning hetgeen vandaag mooi uitkomt. We gaan richting Rio Sul shopping center om vanaf daar een klein stukje te lopen naar Urca, de wijk waar de kabelbaan van het Suikerbrood begint. Gezien de tijd denken we niet dat we de hele rit naar boven kunnen maken. Nog voor dat we het basisstation in zicht krijgen wordt alle hoop in de kiem gesmoord omdat we op een kilometer lange rij stuiten. Ook hier blijkt dat Rio vol zit met toeristen die na een aantal dagen regen hun bezoek aan de verplichte nummers tot vandaag hebben uitgesteld. We zullen dus nog een keer naar Rio terug moeten komen om het programma af te maken (wat een straf), en nemen even later als troostprijs een Caipirinha op de Copacabana.

Bij ons hotel krijgen we weer privé vervoer aangesmeerd (voor R$70 dit keer, alweer een stuk minder dan op de heenreis). Gezien het spitsuur is duurt de reis een uur en is het misschien wel beter dat we niet op de meter van een gewone taxi rijden - maar echt een goed idee van de prijzen hebben we niet. We checken in en voor zo'n grote luchthaven is het opmerkelijk rustig; na de snelle veiligheidscontrole is er in de terminal niets te beleven. Het lijkt wel op een dorps treinstation: meer dan een Wizl is het niet. We moeten het zien te rooien met gore snacks en een blikje fris. Investeringsidee?