We vliegen 's avonds laat naar Manaus, met vertrek om 20.40 vanuit Rio. Het is een vlucht van bijna vier en een half uur. We worden door een lieftallige dame op rij 1 gezet en denken: ha, dat is fijn. De vlucht is helaas iets meer dan een uur vertraagd en er is helemaal niets te beleven op het vliegveld. Als we instappen en gaan zitten merken we dat rij 1 eigenlijk helemaal niet zo fijn is. Er is een schot geplaatst tussen de eerste rij en de deur, waardoor je de benen helemaal niet kan strekken. Het wordt een 'lange' vlucht met kreisende kinderen en weinig slaap. Gelukkig staat er bij aankomst een ventje met een bordje met onze naam die ons naar het hotel brengt. We gaan vrijwel direct naar bed, want we worden morgen om zeven uur 's ochtends opgepikt voor ons vervoer naar de jungle lodge.

Om zes uur gaat de wekker. We nemen ontbijt in het hotel en regelen dat we ons wasgoed achter kunnen laten. Na terugkomst uit de jungle verblijven we hier namelijk weer en dan kunnen ze in de vier dagen mooi onze was doen. Goed geregeld! Bijna stipt om zeven uur arriveert onze gids Nigel. In het busje zit al een gezin uit Argentinië, waar we de komende dagen nog veel van zullen horen! De toch naar de lodge bestaat uit auto-boot-auto-boot. In totaal moeten we meer dan 200 kilometer afleggen. Deze lodge is ver van Manaus, maar daardoor heb je 's nachts dan ook weer minder lichtvervuiling. Manaus is tenslotte een miljoenenstad en niet een klein dorp. We rijden Manaus uit naar Amazone rivier, waar we een watertaxi moeten nemen naar de overkant.

De rivier is hier enorm breed gezien er twee takken bij elkaar komen: de Rio Negro vanuit Colombia en de Rio Solimões vanuit het Andesgebergte. We zien dit halverwege de oversteek ook heel duidelijk, omdat beide rivieren een andere kleur hebben en het water zich niet eenvoudig mengt. De Rio Solimões komt uit de bergen en stroomt sneller en heeft een lichtbruine kleur door al het sediment dat wordt meegevoerd. De Rio Negro stroomt rustiger en over oudere grond. Hierdoor hebben het hout en de bladeren tijd om te rotten, wat het water zwart kleurt. Het zwarte water heeft door het rottingsproces een hogere zuurgraad waardoor het niet mengt met het bruine water. Een voordeel is dat in dit zuurdere water de muggenlarven niet kunnen overleven en er daardoor veel minder muggen zijn. Erg fijn! Tot zover de biologieles over de Amazone rivier.

Na een kwartiertje zijn we aan de overkant en vervolgen we onze reis in een ander busje dat klaar staat. De volgen de enige weg naar het zuiden. Het eerste stuk gaat prima, maar halverwege zitten er zoveel gaten in de weg dat de snelheid aanzienlijk terugloopt en we van links naar rechts over de weg gaan om alle gaten zo veel mogelijk te vermijden. We zitten als twee stuiterballen op de achterste bank in het busje. Na ruim twee uur houdt de weg op. Dat wil zeggen, we komen bij een rivier waar een spiksplinternieuwe brug over het water is gebouwd, maar helaas is de brug aan beide kanten nog niet met de wal verbonden. Het schijnt er zo al enige tijd bij te liggen. Een goede investering dus en weer een typisch Braziliaans geval van infrastructuuraanleg. Voor ons geen probleem want wij nemen vanaf hier de boot voor het laatste stukje over water. De bagage wordt de boot in gehezen door wat mannetjes en we stappen in. De boot betreft overigens een soort oversized kano. In ruim een half uur varen we de rivier af naar onze lodge.

De lodge ligt prachtig aan de rivier Tupana. We arriveren tegen 12 uur en kunnen nog even acclimatiseren voordat we gaan lunchen. We hebben een 'superior' kamer met uitzicht op de rivier. Naast het uitzicht zijn deze kamers ook wat ruimer. Verder is alles redelijk basic, zoals je uiteraard mag verwachten van een 'eco' jungle lodge. Elektriciteit is er alleen vanaf ongeveer half acht 's avonds tot de volgende ochtend. Stromend water is er 's ochtends, rond lunchtijd en 's avonds. We komen er later achter dat dit water wordt uit de rivier wordt gepompt. (Een beetje suf dus wanneer we na de eerste duik in de rivier een douche nemen om af te spoelen!) Laten we maar zeggen dat het lekker verfrissend is: heerlijk midden op de dag, maar even doorbijten als we 's ochtends uit bed komen.

Na de lunch kunnen we eerst even rusten en een middagdutje doen in de hangmat op onze veranda. Dan maken we ook kennis met de vast gasten van de lodge: Rex de hond, Menina de papegaai, Conchita het aapje. Daarnaast krijgen we nog bezoek van een miereneter die ook regelmatig opduikt bij de lodge (zie fotoalbum).

Het middagprogramma begint iedere dag zo rond half vier. De eerste excursie betreft een tocht in de kano en verkenning van de omgeving. Onze gids Nigel vertelt van alles over de Amazone en uiteraard verschillende bomen die we tegenkomen. We zijn hier aan het begin van de regenperiode en de rivier staat dan ook al ruim 5 meter hoger dan aan het einde van het droge seizoen. Gedurende de komende paar maanden zal hier nog bijna 10 meter bijkomen. Dat betekent dat we nu hele stukken tussen de bomen door kunnen varen omdat het land onder water staat. De bomen en planten hebben zich hier aangepast zodat ze een paar maanden in/onder water kunnen leven. Deze eerste excursie is ook het moment dat we leren dat onze reisgenoten voor de komende paar dagen echt geen minuut hun mond kunnen houden. De hele tijd wordt er maar geouwehoerd over van alles en nog wat. Halverwege de toch gaat het wat regenen (het is tenslotte die tijd van het jaar) en heisen we ons in de regenkleding. Gelukkig valt het mee.

Na het diner gaan we kaaimannen zoeken. Nigel geeft duidelijke instructies dat alleen hij met een zaklantaarn zal schijnen en dat iedereen stil moet zijn als we een kaaiman benaderen. Nigel geeft aan dat hij zal proberen een kaaiman te pakken en aan boord te brengen. We denken dat we dit niet helemaal goed begrijpen. Als we de eerste kaaiman zien blijken de Argentijnen wat moeite te hebben met de instructies: ze lichten Nigel nog wat bij met hun eigen zaklantaarn en kwebbelen rustig door. Bij de tweede kaaiman proberen ze nog steeds wat te kwebbelen, maar weten we dat met een duidelijke geirriteerde 'ssstt' te stoppen. De twee tienerjongens blijven het moeilijk vinden om hun zaklantaarn uit te laten. Irritant! Bij een volgende poging worden we plotseling gestoord door de miereneter, die blijkbaar vanaf de lodge achter ons aan is komen zwemmen en zeer geinteresseerd is in de nieuwe gasten. Het kost heel wat moeite om hem weer weg te krijgen en we besluiten maar om weer verder te varen. Bij een aantal andere pogingen zijn de kaaimannen reeds ondergedoken als we bij ze in de buurt komen. Als we de moed hebben opgegeven en weer op weg naar huis gaan, zien we er toch weer één. Deze lijkt te blijven zitten. Als we er echt ongeveer naast liggen duikt Nigel plotseling in het water om de kaaiman te pakken. Wat een gek! Hij laat hem aan ons zien en het blijkt een 6-maands jonkie te zijn van ongeveer 30 centimeter. Er zit meer krokodil op onze riem, maar we kunnen het beestje aanraken. Nigel blijkt niet alleen op kleine kaaimannen te duiken. Hij laat ons later een foto zien waarop hij een van ongeveer anderhalf meter in z'n armen heeft. Stoer hoor!