Vandaag is de laatste dag in de jungle. We hebben nog een ochtenprogramma en dan zullen we na de lunch vertrekken. De ochtend bestaat uit een kanotocht door de ondiepe gedeelten tussen de bomen. Er zijn twee 2-persoons kano en 3 personen zullen bij Nigel in de grotere groepskano gaan. We peddelen heerlijk over het water en de zon schijnt weer. De Argentijnse tienerjongens hebben al snel een kano geclaimd, maar in hun haast hebben ze de verkeerde gekozen. Hun kano blijkt een klein lek aan de onderkant te hebben en na drie kwartier varen liggen ze dan ook al zeer diep in het water. En omdat er geen dop zit op hun afvoergat aan de bovenkant loopt daar ook water in en beginnen ze meer en meer te zinken. Ze moeten aan wal om de boot te legen. Wij peddelen soepeltjes verder en lachen in ons vuistje.

We zien tussen nog meer groen ook nog wat gieren van dichtbij, hier en daar een vlinder en een grote vieze spin waar we rakelings langsvaren. De Argentijnse vader lost één van zijn zonen af in de kano waarbij het vaartuig net niet omslaat (jammer!). Maar het lek is nog steeds aanwezig en wij wijzen hen er fijntjes op dat het misschien een goed idee is om de kano weer snel te legen. Als ze na enig gedraal de kant hebben bereikt is het net te laat en zinken ze tot hun middel onder water (gniffel). Als de jongen na het legen probeert in te stappen raakt hij tussen de twee boten te water. Niemand doet moeite om zijn lach in te houden en het jongetje is niet blij en geeft zijn papá de schuld met veel gemopper. Wat een verwend jong.

Bij terugkeer in de logde pakken we onze koffers want na de lunch vertrekken we al weer. de terugtocht is een belevenis op zich. Na een paar honderd meter varen valt de motor uit en is niet meer te starten, al proberen ze het tientallen keren (zo herkenbaar!!). Nigel en de kapitein gaan peddelen terwijl wij als prinsen geen vinger hoeven uit te steken. Gelukkig zijn we dicht bij het inheemse gezin waarvan we de buitenboordmotor mogen lenen die ook nog eens een stuk sneller is. Bij de brug staat een auto te wachten voor de reis naar het volgende dorp, alwaar we de rit zouden vervolgen met de eigenaar van de logde. Bij de benzinepomp aangekomen (die functioneers als het centrale dorpsplein) is die er natuurlijk niet. We rijden de nederzetting in en moeten uitstappen bij een frituurkot. Daar staat een andere 'taxi': een klein notendopje type Simca. We stappen in en worden vermaand de rugzakken ook achterin te proppen want er komt nog een familie op de achterbank bij André zitten die verderop in de nederzetting bij een ander frituurkot wordt opgehaald: inderdaad twee volwassenen en een kind proppen zich in de rammelbak. De chauffeur rijdt als een gek en Niels zit met zijn neus op een ster in de ruit waaromheen zit nog rode bloedspetters bevinden. Vandaag zijn er heel wat tegenliggers dit net zoals onze chauffeur over de hele weg zwerven vanwegen de kuilen. Erg leuk als je een grote truck op het midden van de weg op je af ziet komen. Maar het aller-allerergste moet nog komen: de chauffeur zet een CD-tje op en Celine Dion schalt door de auto heen, even later gevolgd door het hele oeuvre van Whitney Houston... Wat blij zijn we als we weer de overtocht naar Manaus maken, waar we weer even moeten wachten op een andere taxi. Hoera, we zijn weer in de bewoonde wereld.