Fernando de Noronha ('Noronha') is een archipel op ongeveer 500km afstand van Recife. Maar liefst vier dagen verblijven we op dit eiland dat als eco-paradijs wordt omschreven. Ruim driekwart is aangewezen als natuurpark. Er mag maar een beperkt aantal toeristen per dag aankomen en er zijn slechts 2 vluchten per dag vanaf Recife. Dit is de vakantieperiode voor de Brazilianen en staat bekend als de drukste op Noronha, maar tot onze verbazing is onze vlucht voor slechts 30% bezet. Daar snappen we helemaal niets van. Bij aankomst op de luchthaven moet je een speciale milieubelasting betalen voordat je wordt toegelaten tot de hal met de bagageband. Gezien ons verblijf van 'slechts' 4 dagen bedraagt de belasting ongeveer EUR 85 per persoon. Ook laat men geen kans onbenut om te benadrukken dat je zuinig moet zijn met water en energie, geen afval achterlaat en de natuur moet respecteren. Voor ons spreekt dat eigenlijk voor zich...

We hebben één van de mooiste pousada's van het eiland geboekt, en ook hier krijgen we les in milieubewustzijn. Met de Amazone lodge nog in het achterhoofd denken we er het onze van, maar gelukkig is er gewoon warm water, stroom en airconditioning. De les lijkt meer gericht op de typische gasten: achteloos verkwistende nouveau riche uit São Paulo (als we de hoeveelheid opgeschept eten van het ontbijtbuffet dat vervolgens terzijde wordt geschoven als maatstaf nemen). Wij lopen iedere ochtend een paar keer heen en weer - een beetje beweging is geen overbodige luxe bij al dat lekkers - want het buffet is prima-de-luxe. Het restaurant van de pousada staat ook goed aangeschreven en daar hebben we ook menig maal (van) genoten. Jammer genoeg liep het teveel aan personeel als kippen zonder kop rond zonder met elkaar te communiceren, dus we hebben velen langs onze tafel zien komen. Eentje bleek voor de eerste keer een fles wijn te moeten ontkurken (!), hetgeen na veel gepruts gelukkig lukte zonder de kurk te breken.

Het feit dat je veel moeite moet doen en de nodige lappen moet neertellen om op Noronha te kunnen verblijven wordt 'beloond' met peperdure prijzen. 'Tja, alles moet natuurlijk van het vaste land komen'. Ons bekruipt toch wel het gevoel dat de 'eco' status van Noronha enigszins wordt misbruikt om de bezoekers eens flink leeg te trekken. Hoewel je op het eiland een buggy kan huren (EUR 100 per dag + brandstof) - leek ons echter niet heel milieuvriendelijk! - besluiten wij een aantal excursies te doen.

Op de eerste dag doen we een dagvullende eilandtour. Om 8 uur 's ochtends worden we opgepikt samen met een Braziliaans gezin die ook in onze Pousada verblijft en achterin een open jeep gezet. Het eiland is niet groot en naast de enige 'snelweg' van 7km in lengte, zijn de wegen onverhard en zeer hobbelig. Het idee is dat we vandaag een aantal stranden bezoeken en veel gaan snorkelen. Noronha heeft in totaal 17 stranden/strandjes, waarvan wij er vandaag 4 bezoeken en het uitzicht op andere hebben. Het eerste strand waar we om ruim 9 uur staan is al meteen raak. Het uitzicht van boven is prachtig, maar om er te komen moeten we wel 50 meter naar beneden, deels via een stalen ladder door een smalle gleuf in de rotsen! Het is mooi weer en het is heerlijk om te zwemmen en te genieten van de onderwaterwereld.

De toegang tot het tweede strand is makkelijk, maar vanaf hier klauteren we vervolgens over rotsen waarachter strand nummer 3 ligt. Ook hier snorkelen we weer. Het klapstuk komt aan het eind van de middag, als we in een rustige baai tussen schildpadden gaan snorkelen. Nou dat hebben we geweten. Het wemelt hier van de zeeschildpadden. Het water in deze baai is troebel van algen (het is ook maar een paar meter diep) en het is een bijzondere ervaring om eerst een contour van een schildpad te zien en dan elkaar letterlijk in de ogen te kijken. Meerdere malen dobberen we op ongeveer een meter afstand van de schildpadden, de meesten ongeveer 70-100 cm groot. We sluiten deze snorkeltrip af met een onverwacht bezoek van twee haaien van ongeveer 1.5 meter die langs en onder ons door zwemmen! Zo jammer dat we geen onderwatercamera hadden - dit was echt heel gaaf!

De tweede dag doen we 's ochtends een boottocht langs de kust van het eiland. We hebben natuurlijk al veel pracht en praal gezien en vinden deze tocht dan ook minder enerverend, gewoon een stukje varen langs de kust. Maar op twee plekken blijkt de zee vol te zitten met dolfijnen die voor de boeg komen zwemmen en enthousiast acrobatische toeren uithalen. Het is natuurlijk een onmogelijke taak om de kunsten met de camera vast te leggen, maar na veel knippen hebben we dan toch wat 'bewijs'.

Later op de middag gaan we naar een strand waar we nog niet zijn geweest en genieten we van de zee en de hoge golven.

Voor de derde dag willen we naar de natuurlijke zwembaden. Als we dit willen boeken horen we bij het hotel dat het al helemaal vol zit, maar dat we wel 's ochtends om zeven uur ons kunnen aanmelden en dan afwachten of we mee kunnen. Dat lijkt ons nou niet echt een succesvolle aanpak en we accepteren het 'verlies'. We kiezen ervoor om deze dag lekker te luieren aan het zwembad en te genieten van het uitzicht op de Morro Pico, de hoogste 'berg' op het eiland.

Later op de dag komen we het Braziliaanse gezin tegen die ons vertelt dat ze naar de baden zijn geweest en dat de kans heel groot is dat we mee mogen als we ons 's ochtends aanmelden. We besluiten daarom toch maar om op onze laatste dag een kans te wagen. 's Avonds genieten we van een grandioos buffetfestival in het restaurant van de Pousada. Het is een buffet met meer dan 40 lekkernijen (vooral vis uiteraard), gevolgd door een dessertbuffet. Volgens de Lonely Planet is dit wekelijkse festijn bekend door heel Brazilië, er komen in ieder geval veel gasten op af van het hele eiland.

Op onze laatste dag bezoeken we de natuurlijk zwembaden. Dit was ook weer erg bijzonder. Niet in de laatste plaats hoe het allemaal geregeld moest worden. Dit strand is afgeschermd en er mogen per dag maar 100 mensen komen. Drie à vier groepen per dag lopen eerst een half uurtje naar het strandje en mogen dan eveneens een half uurtje snorkelen in een natuurlijk zwembad dat alleen tijdens eb van de zee gescheiden is . Overvloedig worden de regels uitgelegd: geen zonnebrand gebruiken, niks aanraken, niet zwemmen maar rustig drijven, etc. We vragen ons af waarom de overheid een zwemvest niet verplicht stelt, want voor een aantal kneuzen bleek dat echt wel nodig te zijn. Bovendien is het goed voor de huurpenningen! Weer jammer van die onderwatercamera want het water is maar een halve meter diep en dus is het zicht uitstekend. We komen we weer heel wat leven tegen waaronder kleine haaien, grote vissen, kleine kleurrijke visjes, lelijke vissen met stekels, krabben, een duizendpoot en een smakelijk uitziende langoustine.

Als we terug zijn bij de Pousada genieten we nog een laatste keer van het ontbijt en relaxen we nog wat bij het zwembad voordat we ons klaarmaken voor de vlucht terug naar Sao Paulo (via Recife). Op de luchthaven worden we aangeschoten door een meisje die namens de overheid een enquete wil afnemen over ons verblijf op het eiland. Vooruit dan maar! Het detailniveau is bizar, ze wil zelfs weten wat we van de verkeersborden vinden! Na de zoveelste vraag vinden we alles gewoon 'goed' zodat we het gesprek snel kunnen afronden. Voordat we naar de gate kunnen moeten we uiteraard is weer langs de dames van de belasting. Er wordt gecheckt dat we inderdaad niet langer op het eiland zijn geweest dan wat we vertelden toen we arriveerden. Als dit geverifieerd is mogen we door een tourniquet en hebben we officeel goedkeuring om het eiland te verlaten. Dit eiland is daadwerkelijk een 'belastingparadijs', maar dan voor de ontvanger.