Puerto Iguazú
Het vervoer naar de Argentijnse kant van de watervallen was al een avontuur op zich. Eerst een bus nemen naar Puerto Iguazú (de nederzetting in Argentinië) om vervolgens een andere bus te nemen naar het park. Er rijden veel bussen in Foz do Iguaçu, maar het is altijd maar de vraag of ze nu op schema rijden. Omdat wij buitenlanders zijn van het ergste soort was het belangrijk om de immigratieprocedures te volgen (hoge boetes als je je niet aan de regels houdt). De bus reed gewoon langs de file om even te stoppen aan de Braziliaanse kant: buitenlanders eruit en weg reed de bus. Sommige niet-Mercosur burgers bleven wel zitten (wij dachten: dom, dom). Het was niet erg druk dus binnen 5 minuten hadden we de exit-stempel te pakken. De volgende bus kwam 25 minuten erna (bijna stipt te noemen). Aan de Argentijnse kant weer stempelen bij ongeïnteresseerde ambtenaren. Zelfs een vriendelijk 'Buenos dias' en 'Gracias' op zijn allermooiste Spaans uitgesproken ontlokte geen reactie. De bus bleef hier wel wachten.
In de busterminal van Puerto Iguazú stond de bus naar de watervallen al klaar. Er werd ons geroepen naar een loket te gaan, waar we kaartjes konden kopen met Braziliaans geld. Achteraf bleek dat we een soort waardebon kregen en dat je in de bus waarschijnlijk een kaartje had kunnen kopen tegen een veel betere koers. Ook werd ons verteld dat je de toegang alléén contant in Argentijnse pesos kon betalen, en we konden meteen wisselen. Tja, wat doe je dan? 'Er zijn ook banken om de hoek', zei de man. Het zijn allemaal relatieve begrippen en de bus was al redelijk vol en stond al te ronken. Dus snel geld gewisseld tegen een koers waar Goldman Sach jaloers op zou zijn! Of we ook nog excursies wilden kopen, Aventura zus of Aventura zo? Nee bedankt, dit wordt te veel. Eenmaal bij het park aangekomen bleek het waar: alleen contanten in lokaal geld, gelukkig dat we gewisseld hadden. Achter de entree was een kiosk waar ook excursies werden verkocht. Hier kon wél in andere valuta betaald worden. We hadden nog Amerikaanse dollars en de gevraagde prijs zat zeer dicht tegen de middenkoers aan. 'Maar hier om de hoek zijn ook pinautomaten.' - hoe logisch is dát? Na onze broek weer opgetrokken te hebben en onze gebroken klompen te hebben weggegooid betaalden we in dollars, want pesos hadden we toch niet meer nodig.
In het park zijn er verschillende wandelpaden die je naar de rivier beneden leiden of bovenlangs bij de watervallen brengt. Wij kozen het pad naar beneden aangezien we tickets hadden voor een excursie waarmee je met een rubberboot de watervallen van dichtbij kon bekijken. Het was vroeg in de dag dus de rij was kort. We kregen reddingsvesten en een waterdichte opbergzak tegen het spatwater en de nevel - dachten we. Dachten we, want eenmaal bij het wassende water aangekomen voer de stuurman de boot onder de waterval! En het valt met bakken uit de hemel; een stortdouche is er niks bij. Gegarandeerd doorweekt, want het grapje werd tot drie keer toe herhaald. En we hadden geen droge kleren meegenomen, wat nu? Gefopt! Zo naïef zijn we natuurlijk niet; we deden dit met opzet aan het begin van de dag want met een nat pak is het veel beter toeven in de tropen.
We hebben de hele dag vele watervallen gezien, uit verschillende hoeken en de één nog mooier en grootser dan de ander. 'Save the best for last': als laatste bezochten we 'La Garganta del Diablo', een indrukwekkend spektakel van natuurgeweld, waarbij de foto's slechts een laffe indruk geven (13000 m3/sec vallen 90 meter naar beneden).
Op de route kom je ook inheemse dieren tegen waarvan de meest bijzondere de 'Pássaro Arrotão' is, oftewel 'Vogel die Luid Boert'. Deze vogel is vrij schuw en laat zich niet zien, maar horen doe je 'm wel. Gek genoeg hoorden wij deze vogel alleen als er weinig andere mensen om ons heen waren. Getuige zijn unieke lokroep, zijn wij ook buiten het park door deze vogel veelvuldig gevolgd...
Vertraagde Vlucht
De nachtvlucht naar São Paulo was zeer turbulent; op het vluchtinformtiescherm was zelfs duidelijk te zien dat de piloot om een storm heen had genavigeerd. Vanwege de drukte hadden we een heuse mini-upgrade gekregen naar Voyageur Premium. Nou, nou, wat een karig kadootje voor 12 uur vertraging en het feit dat we beiden Platinum status hebben. Hier komt nog een vette klachtenbrief over!
De immigratie verliep vlotjes (geen Amerikaanse toestanden, wel een lelijke stempel). Nog wat wachten op de doorvlucht en we zaten alweer in een taxi naar het hotel. Foz do Igauçu is een rommelige stad (niet a-typisch voor dit werelddeel); zo ook het hotel waar men aan het verbouwen was. Gelukkig hadden we daar geen last van en de kamer was schoon. Wel weer die foeilelijke spaarlampen en voor het interieur moesten ze VT Wonen maar eens inschakelen. Helaas was het te laat om nog naar de Itaipu Dam te gaan, zoals origineel gepland. In plaats daarvan zijn we naar een 'Jardim de Cerveja' (Biergarten, duidelijk invloed van Germaanse immigranten) gegaan om op een terrasje koud bier te drinken. Met, volgens de radio, een temperatuur van 40°C wordt zo'n flesje in een speciale koeler op tafel gezet. Lekker!
