Amazonas - Dag 3

Dag drie begint vroeg, want Nigel klopt om 5 uur op onze deur. We hadden onze spulletjes al klaar gelegd en schieten snel in onze kleren. We varen ongeveer 15 minuten naar een plek waar we stil gaan liggen. Wat een rust, heerlijk! Om ons heen horen we de vogels wakker worden en begint het langzaam licht te worden. Het is jammer dat we nu de hengels niet bij ons hebben, want het plekje waar we liggen puilt uit van de vis. Regelmatig springt er een vis boven water. We genieten van de rust en het gefluit van de vogels in plaats van het gekwetter van de Argentijnen. Ook nu zien we weer dolfijnen. Als de zon echt op is gaan we terug naar de lodge waar we ruim op tijd voor het ontbijt terug zijn.

Het ochtendprogramma bestaat uit een bezoek aan een inheemse familie die iets verder stroomafwaarts aan de rivier woont. We zijn er al een aantal keren langsgevaren op onze tripjes. Het idee is dat we wat meer leren over hoe de mensen hier leven. Een wat minder inspannend onderdeel dat we volgens Nigel lekker in onze korte broek en slippertjes kunnen doen. Het valt tegen.

Direct na ontvangst bij de familie gaat 'opa' ons hun plantage laten zien waarop ze van alles verbouwen voor de verkoop, waarvan ze dan een generator, rijst, en dergelijke van kopen. Een groot deel van de grond ligt echter een stuk het bos in. Sodeju, dit is gewoon een tweede jungle tocht. Lopen we daar op onze slippertjes door het oerwoud. Op sommige plekken zijn de mieren daar niet blij mee en laten ons dat weten door in onze voeten te bijten. Bah! Het is ook weer lekker weer met behoorlijk wat zon, dus we lopen weer een nat pak op. We horen wel weer wat nieuwe wetenswaardigheden, maar ook veel van wat we in de jungletocht al was verteld. Niet er indrukwekkend. Bij terugkomst dus weer lekker zwemmen om af te koelen.

Het middag- en avondprogramma bestaat uit een wandeling de jungle in, waar we dan zullen eten en overnachten in een hangmat. Na de lunch leggen we onze spullen klaar en gaan we nog even lekker ontspannen. Langzaam betrekt de lucht en verdwijnt de zon. In plaats daarvan komen er meer en meer donkere wolken en na ongeveer een uur begint het ook enorm te hozen. Het blijkt geen korte hevige bui te zijn, het blijft en blijft maar regenen (filmpje volgt). De overnachting in de jungle wordt dan ook afgeblazen. Nigel vraagt nog wel of we eventueel iets anders willen doen, maar wat ons betreft heeft het geen zin om in deze stortregen het water op te gaan. Dan blijkt er ook nog eens een probleem met de generator te zijn, waardoor we 's avonds geen stroom hebben. We eten bij het schamele licht van wat kaarsen. Het verbaasde ons al eerder dat de lodge geen zonnepanelen heeft, dat is toch meer 'eco' dan een dieselgenerator. We begrijpen van Nigel dat dit in Brazilë nog zeer ongebruikelijk is. Het lijkt ons toch zeer logische investering. Heb je ook meteen energie om een boiler te voorzien en warm water aan te kunnen bieden! Eco lijkt hier gewoon meer 'goedkoop' te zijn door je allerlei ontberingen te laten welgevallen - net zoals bij kamperen. We gaan deze avond vroeg naar bed, we waren tenslotte ook al vroeg wakker. Het voordeel van de stortbui is wel dat het heerlijk koel is, bijna zelfs koud te noemen, en dat we heerlijk slapen. Het blijft het grootste deel van de nacht regenen.

Amazonas - Dag 2

Op onze tweede dag in de Amazone lijkt het een mooie dag te gaan worden want de zon schijnt! Het ochtenprogramma bestaat uit een trektocht door de jungle. We kleden ons op de gewenste wijze: alle huid zo veel mogelijk afdekken en flink sprenkelen met anti-muggen lotion. Nigel leidt ons door de jungle en laat ons van alles zien: sap uit bomen waarmee je hout behandelt, larven die in een noot huizen en die je kan eten (cocossmaak), melk uit weer een andere boom die we proeven, enzovoorts.

We banen ons een weg door het gebladerte, bukkkend onder takken door, klauterend over omgevallen bomen, en zo verder. Na de regen van de vorige dagen en met de zon van vandaag, begint het onder het bladerdak behoorlijk broeierig en vochtig te worden. Na een poosje beginnen we dan ook behoorlijk te zweten en zijn de twee flesjes water al snel geledigd. We zweten heel wat af en zijn door en door nat. Na een paar uur zijn we terug bij de lodge en nemen we zo snel mogelijk een duik in de rivier om af te koelen.

Het middagprogramma bestaat uit vissen. Spannend! De bedoeling is dat we vanmiddag Piranha's gaan vangen. We stappen weer in de kano en nemen hengeltjes mee en afvalvlees als aas. De hengels zijn bamboestokken waarmee je op het water moet slaan om de prinanha's te lokken. Onze lodge ligt in een gebied van rivieren met donker water waarin minder piranha's leven dan in het bruine water en het waterpeil is al een flink stuk gestegen. Het is dan ook niet makkelijk om iets te vangen. We proberen in totaal vier verschillende locaties, maar nergens wil het lukken. Onze kapitein zegt op een gegeven moment nog wel dat er een vis aan z'n stukje kip snuffelt, maar er wordt niets gevangen. Wel komen we onderweg een aantal roze dolfijnen tegen. Ze zijn echter iedere keer weer snel ondergedoken dus een kans om een foto te maken is er niet. Nigel probeert ze nog eens te lokken met een fluittoon en uiteraard begint de hele Argentijnse familie spontaan mee te fluiten. Nu kunnen we het dus helemaal wel vergeten. We denken na of we ze misschien over boord moeten gooien als aas voor de piranha's, misschien dat we dan wel wat vangen.

Vandaag is er na het diner geen programma. Wel kunnen we morgenochtend een zonsopgangtocht gaan maken, dan vertrekken we zo rond 5 uur. Tot onze grote vreugde horen we dat de Argentijnen deze kans laten liggen. Dit verbaasd ons eigenlijk niets want de hele familie ligt de godganse dag te luieren en/of slapen. Wij pakken onze kans en melden ons enthousiast aan en gaan met plezier vroeg naar bed.

Amazonas - Dag 1

We vliegen 's avonds laat naar Manaus, met vertrek om 20.40 vanuit Rio. Het is een vlucht van bijna vier en een half uur. We worden door een lieftallige dame op rij 1 gezet en denken: ha, dat is fijn. De vlucht is helaas iets meer dan een uur vertraagd en er is helemaal niets te beleven op het vliegveld. Als we instappen en gaan zitten merken we dat rij 1 eigenlijk helemaal niet zo fijn is. Er is een schot geplaatst tussen de eerste rij en de deur, waardoor je de benen helemaal niet kan strekken. Het wordt een 'lange' vlucht met kreisende kinderen en weinig slaap. Gelukkig staat er bij aankomst een ventje met een bordje met onze naam die ons naar het hotel brengt. We gaan vrijwel direct naar bed, want we worden morgen om zeven uur 's ochtends opgepikt voor ons vervoer naar de jungle lodge.

Om zes uur gaat de wekker. We nemen ontbijt in het hotel en regelen dat we ons wasgoed achter kunnen laten. Na terugkomst uit de jungle verblijven we hier namelijk weer en dan kunnen ze in de vier dagen mooi onze was doen. Goed geregeld! Bijna stipt om zeven uur arriveert onze gids Nigel. In het busje zit al een gezin uit Argentinië, waar we de komende dagen nog veel van zullen horen! De toch naar de lodge bestaat uit auto-boot-auto-boot. In totaal moeten we meer dan 200 kilometer afleggen. Deze lodge is ver van Manaus, maar daardoor heb je 's nachts dan ook weer minder lichtvervuiling. Manaus is tenslotte een miljoenenstad en niet een klein dorp. We rijden Manaus uit naar Amazone rivier, waar we een watertaxi moeten nemen naar de overkant.

De rivier is hier enorm breed gezien er twee takken bij elkaar komen: de Rio Negro vanuit Colombia en de Rio Solimões vanuit het Andesgebergte. We zien dit halverwege de oversteek ook heel duidelijk, omdat beide rivieren een andere kleur hebben en het water zich niet eenvoudig mengt. De Rio Solimões komt uit de bergen en stroomt sneller en heeft een lichtbruine kleur door al het sediment dat wordt meegevoerd. De Rio Negro stroomt rustiger en over oudere grond. Hierdoor hebben het hout en de bladeren tijd om te rotten, wat het water zwart kleurt. Het zwarte water heeft door het rottingsproces een hogere zuurgraad waardoor het niet mengt met het bruine water. Een voordeel is dat in dit zuurdere water de muggenlarven niet kunnen overleven en er daardoor veel minder muggen zijn. Erg fijn! Tot zover de biologieles over de Amazone rivier.

Na een kwartiertje zijn we aan de overkant en vervolgen we onze reis in een ander busje dat klaar staat. De volgen de enige weg naar het zuiden. Het eerste stuk gaat prima, maar halverwege zitten er zoveel gaten in de weg dat de snelheid aanzienlijk terugloopt en we van links naar rechts over de weg gaan om alle gaten zo veel mogelijk te vermijden. We zitten als twee stuiterballen op de achterste bank in het busje. Na ruim twee uur houdt de weg op. Dat wil zeggen, we komen bij een rivier waar een spiksplinternieuwe brug over het water is gebouwd, maar helaas is de brug aan beide kanten nog niet met de wal verbonden. Het schijnt er zo al enige tijd bij te liggen. Een goede investering dus en weer een typisch Braziliaans geval van infrastructuuraanleg. Voor ons geen probleem want wij nemen vanaf hier de boot voor het laatste stukje over water. De bagage wordt de boot in gehezen door wat mannetjes en we stappen in. De boot betreft overigens een soort oversized kano. In ruim een half uur varen we de rivier af naar onze lodge.

De lodge ligt prachtig aan de rivier Tupana. We arriveren tegen 12 uur en kunnen nog even acclimatiseren voordat we gaan lunchen. We hebben een 'superior' kamer met uitzicht op de rivier. Naast het uitzicht zijn deze kamers ook wat ruimer. Verder is alles redelijk basic, zoals je uiteraard mag verwachten van een 'eco' jungle lodge. Elektriciteit is er alleen vanaf ongeveer half acht 's avonds tot de volgende ochtend. Stromend water is er 's ochtends, rond lunchtijd en 's avonds. We komen er later achter dat dit water wordt uit de rivier wordt gepompt. (Een beetje suf dus wanneer we na de eerste duik in de rivier een douche nemen om af te spoelen!) Laten we maar zeggen dat het lekker verfrissend is: heerlijk midden op de dag, maar even doorbijten als we 's ochtends uit bed komen.

Na de lunch kunnen we eerst even rusten en een middagdutje doen in de hangmat op onze veranda. Dan maken we ook kennis met de vast gasten van de lodge: Rex de hond, Menina de papegaai, Conchita het aapje. Daarnaast krijgen we nog bezoek van een miereneter die ook regelmatig opduikt bij de lodge (zie fotoalbum).

Het middagprogramma begint iedere dag zo rond half vier. De eerste excursie betreft een tocht in de kano en verkenning van de omgeving. Onze gids Nigel vertelt van alles over de Amazone en uiteraard verschillende bomen die we tegenkomen. We zijn hier aan het begin van de regenperiode en de rivier staat dan ook al ruim 5 meter hoger dan aan het einde van het droge seizoen. Gedurende de komende paar maanden zal hier nog bijna 10 meter bijkomen. Dat betekent dat we nu hele stukken tussen de bomen door kunnen varen omdat het land onder water staat. De bomen en planten hebben zich hier aangepast zodat ze een paar maanden in/onder water kunnen leven. Deze eerste excursie is ook het moment dat we leren dat onze reisgenoten voor de komende paar dagen echt geen minuut hun mond kunnen houden. De hele tijd wordt er maar geouwehoerd over van alles en nog wat. Halverwege de toch gaat het wat regenen (het is tenslotte die tijd van het jaar) en heisen we ons in de regenkleding. Gelukkig valt het mee.

Na het diner gaan we kaaimannen zoeken. Nigel geeft duidelijke instructies dat alleen hij met een zaklantaarn zal schijnen en dat iedereen stil moet zijn als we een kaaiman benaderen. Nigel geeft aan dat hij zal proberen een kaaiman te pakken en aan boord te brengen. We denken dat we dit niet helemaal goed begrijpen. Als we de eerste kaaiman zien blijken de Argentijnen wat moeite te hebben met de instructies: ze lichten Nigel nog wat bij met hun eigen zaklantaarn en kwebbelen rustig door. Bij de tweede kaaiman proberen ze nog steeds wat te kwebbelen, maar weten we dat met een duidelijke geirriteerde 'ssstt' te stoppen. De twee tienerjongens blijven het moeilijk vinden om hun zaklantaarn uit te laten. Irritant! Bij een volgende poging worden we plotseling gestoord door de miereneter, die blijkbaar vanaf de lodge achter ons aan is komen zwemmen en zeer geinteresseerd is in de nieuwe gasten. Het kost heel wat moeite om hem weer weg te krijgen en we besluiten maar om weer verder te varen. Bij een aantal andere pogingen zijn de kaaimannen reeds ondergedoken als we bij ze in de buurt komen. Als we de moed hebben opgegeven en weer op weg naar huis gaan, zien we er toch weer één. Deze lijkt te blijven zitten. Als we er echt ongeveer naast liggen duikt Nigel plotseling in het water om de kaaiman te pakken. Wat een gek! Hij laat hem aan ons zien en het blijkt een 6-maands jonkie te zijn van ongeveer 30 centimeter. Er zit meer krokodil op onze riem, maar we kunnen het beestje aanraken. Nigel blijkt niet alleen op kleine kaaimannen te duiken. Hij laat ons later een foto zien waarop hij een van ongeveer anderhalf meter in z'n armen heeft. Stoer hoor!

Rio de Janeiro - Corcovado

We doen de gordijnen open en....... het regent niet. Hallelujah, misschien blijft het lang genoeg droog om naar de Corcovado te gaan (waar het Christusbeeld staat). De bushalte is nagenoeg voor ons hotel, komt dat even mooi uit. Niet echt: bij de eerste bus kunnen er zich nog twee mensen bijproppen, maar de tweede bus stopt niet eens meer, zo vol. Gefrustreerd nemen we een taxi, en het is filerijden tot aan het treinstation van Corcovado waar een lange rij toeristen voor de kaartverkoop staat.

Het is nog geen half elf en we komen erachter dat de kaartjes die op dit moment verkocht worden voor de trein van 15:20 zijn! Langs de rij komen ook medewerkers met een mobiel pinapparaat een we gooien de creditcard er gretig doorheen want dan hoeven we niet verder in de rij te staan. Fout: met het reçu mogen we alsnog in de rij om het kaartje zelf bij het loket af te halen. Het pinnen duurt maar 5 seconden, dus wat het idee achter deze werkwijze is? We moeten alsnog tien minuten in de rij staan om de kaartjes te krijgen en in die tien minuten worden er alsmaar nieuwe vertrektijden geroepen. Als we dan eenmaal bij het loket zijn om ons kaartje in ontvangst te nemen, zijn de eerstvolgende kaartjes voor de trein van 17:00 zijn. Kan het nog verschikkelijker? Bij het loket staat een medewerker voor en zit er eentje achter (vast efficiënt) en we beginnen meteen te piepen over het tijdstip wat opeens véél later is dan het moment van de transactie en dat we het vliegtuig dan niet halen en ons geld terug willen. De gast vóór het loket geeft geen antwoord aan ons maar brabbelt tegen zijn collega in het hokje en opeens komen er tickets voor de trein van 13:20 tevoorschijn. Logisch!

We pluizen de Lonely Planet uit om te kijken wat er in de wijk Cosme Velho nog meer te doen is behalve deze toeristenhisterie. Er staat iets over een plantsoen hetgeen we uiteraard gaan opzoeken. Met veel moeite duurt het bezoek aan deze bezienswaardigheid wel tien hele minuten. Dus slenteren we de hoofdstraat af en weer terug naar een restaurantje met een leuk binnenplaatsje waar biertjes lonken om onze dorst te lessen - de zon schijnt nog steeds goed - en waar we even later de lunch gebruiken.

Om 13:05 staan we in de rij voor het treintje, voor ons gevoel nóg flink achteraan. Als de rij twintig minuten later begint te bewegen en wij door het poortje willen, blijkt het de rit van 13:00 uur te zijn. Wederom logisch natuurlijk. We blijven mooi staan want dan zijn we voor het volgende karretje de eerste. Na een verdere vijf minuten blijkt dat er nog twee plekken over zijn 'alleen niet naast elkaar'. Uiteraard nemen we dit treintje. Voor de rest van de attractie laten we ons als makke schapen in de kudde meevoeren - het is stervensdruk en iedereen wil (alleen) op de foto voor het beeld in dezelfde pose. Maar vanwege de mensenmassa zal het standaard toeristenkiekje voor velen niet weggelegd zijn. Ons lukt het om wat foto's alleen met Jezus te maken... Het uitzicht over Rio is spectaculair en ondanks wat geduw kunnen we er toch van genieten. Voor het treintje naar beneden staat er weer een flinke rij - wat een sof. Gelukkig kunnen er meer mensen in dan op eerste gezicht lijkt dus we hoeven maar 20 minuten te wachten.

Slim als we zijn lopen we naar de bushalte vóór het stationnetje en kiezen we een bus met airconditioning hetgeen vandaag mooi uitkomt. We gaan richting Rio Sul shopping center om vanaf daar een klein stukje te lopen naar Urca, de wijk waar de kabelbaan van het Suikerbrood begint. Gezien de tijd denken we niet dat we de hele rit naar boven kunnen maken. Nog voor dat we het basisstation in zicht krijgen wordt alle hoop in de kiem gesmoord omdat we op een kilometer lange rij stuiten. Ook hier blijkt dat Rio vol zit met toeristen die na een aantal dagen regen hun bezoek aan de verplichte nummers tot vandaag hebben uitgesteld. We zullen dus nog een keer naar Rio terug moeten komen om het programma af te maken (wat een straf), en nemen even later als troostprijs een Caipirinha op de Copacabana.

Bij ons hotel krijgen we weer privé vervoer aangesmeerd (voor R$70 dit keer, alweer een stuk minder dan op de heenreis). Gezien het spitsuur is duurt de reis een uur en is het misschien wel beter dat we niet op de meter van een gewone taxi rijden - maar echt een goed idee van de prijzen hebben we niet. We checken in en voor zo'n grote luchthaven is het opmerkelijk rustig; na de snelle veiligheidscontrole is er in de terminal niets te beleven. Het lijkt wel op een dorps treinstation: meer dan een Wizl is het niet. We moeten het zien te rooien met gore snacks en een blikje fris. Investeringsidee?

Rio de Janeiro - Centro

We doen de gordijnen open en.......het regent. Pff...gaat dit nog wat worden? Als rechtgeaarde toeristen moeten we de twee grote publiekstrekkers gaan bekijken (het Christusbeeld en het Suikerbrood) maar daarvoor moet het weer wel redelijk zijn. Tijdens het ontbijt denken we na over wat ons plan B is. Het wordt weer Centro, maar dan nu om de wijk zelf te gaan bekijken. Het is maandag en dus is de werkweek begonnen en gaat Centro nu een stuk drukker zijn dan gisteren. In de Lonely Planet staat een rondwandeling die we dan maar gaan doen. We pakken de bus voor ons hotel en bij aankomst kopen we eerst allebij een paraplu van ongeveer 3 euro per stuk bij een krantenkiosk. Bij het openen hiervaan staat Andre meteen met twee losse delen in z'n handen (echt Chinese kwaliteit), maar hij krijgt een nieuwe van het vrouwtje van de kiosk. We beginnen de rondwandeling bij het Koninklijk kabinet van de portugese literatuur - een gebouw vol met oude portugese boeken en fraai houtsnijwerk.

Dan lopen we door naar Saara, een buurtje dat in feite een bazaar is met veel kleine winkeltjes. De winkeltjes laten zich het best omschrijven als we twee gradaties erger dan de Xenos. Als je door alle rommel naar boven kijkt zie je de kleurrijke geveltjes van deze kleine koloniale huisjes. Het is nu weer harder gaan regenen en we blijven niet echt droog onder de kleine paraplu's. Een aantal van de straatjes staat hier zelfs helemaal blank. Daar staan we dan met onze Havaiana slippers. In een winkeltje van een stel Chinezen kopen we hele goedkope poncho's. Die van André komt met een soort schimmel uit de verpakking en wordt uiteraard meteen gewisseld. Niels scheurt al half uit de mouwen van de zijne. Toch houden deze ons ten minste tot onder onze knieen droog en dat is toch wel fijn.

We vervolgen de wandeling richting de Catedral Metropolitana, een kathedraal in moderne architectuur uit de jaren 70. Van buiten eigenlijk een vreselijk lelijk gebouw, maar van binnen een stuk fraaier door de 4 vier enorme glas-in-lood ramen van elk wel 60 meter hoog, die in de top van de kathedraal samenkomen in een kruis. De rest van de wandeling brengt ons langs de belangrijkste pleinen van het oude Centro met Theaters, bibliotheken enzovoorts. We proberen nog een kop koffie te gaan drinken bij Confeitaria Colombo, een koffiehuis/cafe in volledig oude en originele koloniale stijl. Maar het is hier echter zo belachelijk druk dat we dit toch maar laten zitten en in een rustriger tentje wat drinken en een snack nemen.

In de loop van de middag gaan we terug naart het hotel. We zijn wel even klaar met de regen. Op onze hotelkamer schrijven we een verhaaltje en treffen we wat voorbereidingen voor het stuk van onze reis na de Amazone. Het blijft maar regenen en we hebben niet echt zin om ver van ons hotel te gaan eten. In de Lonely Planet zien we dat er om de hoek een restaurantje zit dat een 'instituut' is in Rio. Het doet ergens denken aan 'Van Dobben'. Het restaurant is net wat luxer dan een snackbar, maar de obers lopen er wel met witte colberts aan. De obers zijn net ongeveer net zo oud als de zaak zelf en de colberts lijken 'XXL fits all'. Desalniettemin serveren ze lekkere broodjes met veel vlees. We gaan lekker vroeg naar bed - de regen tikt zachtjes tegen het raam.

Rio de Janeiro - Santa Teresa

Het nieuwe jaar begint met regen. Niet zo hard als gisteravond toen we vroegtijdig druipend nat thuis kwamen van de Copacabana, maar te veel om het een lekkere dag te noemen. Rio is toch een beetje de stad van het strandleven, en dat is nu meteen een stuk minder. Nou ja, first things first: we gaan van hotel veranderen. Voor de rest van ons verblijf in Rio hebben we een hotel in Copacabana. Omdat er 'vanwege de vrije dag haast geen taxis rijden' wordt de auto van het hotel wordt ons tegen 'hoge korting' aangeboden en we maken graag gebruik van dat aanbod. Uiteraard is de kamer in ons tweede hotel nog niet gereed, maar we dumpen onze bagage en gaan op pad. Hiet miezert niet langer, maar het is helaas nog wel steeds bewolkt.

We nemen de metro naar Centro, de wijk waar de oude kern van stad is en nu ook het commerciele centrum met veel kantoorgebouwen. Vandaag is zondag en is Centro uitgestorven en niet heel erg veilig volgens de Lonely Planet gids. Maar we willen de Bonde nemen naar Santa Teresa en die vertrekt hier. De Bonde is een oud tramlijntje, meer dan 100 jaar oud, dat de heuvel op rijdt waarop de wijk Santa Teresa is gebouwd. Als we de ingang van het vertrekstation hebben gevonden blijkt dat de Bonde tot nader order uit gebruik is genomen. De moed zakt ons in de schoenen, gaat er dan helemaal niets lukken in Rio? Later op de dag komen we te weten dat afgelopen augustus een trammetje op weg naar beneden is ontspoort en er zes doden en vele gewonden waren, waaronder uiteraard veel toeristen. Een kwestie van gebrekkig onderheid begrijpen we uit het bericht. Waarom is dat nou geen verrassing?

Gelukkig komen wij erachter welke bus we kunnen nemen naar Santa Teresa. Zonder goed te weten waar we precies uit de bus moeten, stappen we maar in. Tot onze verrassing merken we dat de bus al snel op de route van het trammetje komt. Op het punt dat redelijk het hart van Santa Teresa lijkt drukken we op het belletje, maar de buschauffeur raast lekker door. Gelukkig beginnen een paar locals luid te schreeuwen naar de chauffeur omdat ze er ook uit willen. Met tegenzin lijkt de chauffeur te stoppen (nog een kater van de vorige avond....?) We lopen een stukje terug en komen waar we willen zijn.

Er staan veel oude grote huizen in deze wijk, die vroeger de buurt was van de welgestelden. De buurt is echter in verval geraakt, maar laatste jaren weer meer aan het opkrabbelen en er wonen nu veel artistieke types en er zijn veel jeugdhotelletjes. Het is leuk om door de buurt te lopen, maar helaas begint het weer te spetteren. Een knus barretje biedt net op tijd soelaas en geeft ons ook de mogelijkheid om even te ontbijten/lunchen. We kiezen voor een lokale favoriet genaamd Açaí (assa-ie). Dit is het sap van een bes, het heeft een diep paarse bijna bruine kleur en wordt hier veel als ontbijt genuttigd. Het zit vol met anti-oxidanten en andere gezonde bestanddelen. Helaas gooien de Brazilianen bakken met suiker in het goedje (logisch?). Bij het bestellen blijkt dat we er 20 minuten op moeten wachten, de bessen moeten blijkbaar nog worden geplukt of zo. Maar ach, het regent en we hebben een goede bak koffie voor onze neus (koffie is in Brazilie overigens prima). Na ongeveer een half uur krijgen we ons ontbijt geserveerd. Het is een bak met half bevoren sap, min of meer als sorbetijs, met daarop een paar volle lepels ontbijtgranen. Zeer smakelijk, hoewel je dat misschien niet zou zeggen op basis van hoe het eruit ziet, en enorm vullend.

Tot onze teleurstelling houdt het niet op het met regenen en hebben we geen andere keuze dan nat te gaan worden, onze regenkleding hebben we in het hotel gelaten. We volgen de tramlijn de heuvel af. Onderweg schuilen we nog bij een oude tramhalte omdat de regen dan echt met bakken uit lucht komt vallen. Als de regen weer iets minder heftig is gaan we maar weer verder, nat blijven we vandaag toch wel. Onder aan de heuvel aangekomen komen we in de wijk Lapa terecht, een buurt waar veel Sambascholen zitten en bekend staat om haar 'opzwepende' nachtleven. Ook nu klinkt er wel muziek uit de ramen, maar met de regen geeft het niet echt een swingend gevoel. We zijn op zoek naar een kunstwerk, een trap die helemaal betegeld is, en vinden die al snel. De Escadaria Selaron is een kleurrijk spektakel met honderden tegeltjes van landen van over de hele wereld. Erg leuk om tegeltjes uit Nederland of met leuke spreuken te ontdekken.

Aangezien het maar blijft regenen besluiten we om terug te keren naar het hotel. We nemen een kleine siesta en als het aan het einde van de middag droog wordt gaan we naar Ipanema om daar lekker te borrelen en een hapje te eten.

Reveillon in Rio

Gisteren hadden we tot twee keer toe een taxi besteld voor 04:45 en de tweede keer werd het zelfs netjes opgeschreven. Toch zal het niemand verbazen dat de taxi nog gebeld moest worden toen we stipt in de lobby stonden om uit te checken. Het zou maar vijf minuten duren, jaja. Het zou toch niet gebeuren dat we te laat zouden zijn voor de check-in en dat het hele rondreisticket daardoor ongeldig zou worden! Uiteindelijk hebben we de vlucht gehaald en zaten we om 06:00, fris als een hoentje, in een splinternieuwe Boeing op weg naar Rio.

Op de luchthaven bestellen we een taxi naar Leblon voor een vaste prijs. R$ 99 is vast relatief duur maar ach, dan weten we waar we aan toe zijn. Buiten worden we opgewacht en naar de taxi geleid. Als we zeggen dat we naar het Sheraton moeten zijn begint de chauffeur te morren dat het helemaal niet in Leblon ligt maar in São Conrado en roept tegen de begeleider dat hij de 'troel' achter de balie even goed moet uit gaan leggen waar het Sheraton ligt. Hij moppert nog even verder terwijl hij wegrijdt. Natuurlijk spreken wij opeens helemaal geen woord Portugees meer. Volgens de website van het Sheraton ligt het in Leblon; het is misschien officieel een paar honderd meter verder maar ons treft geen blaam.

Eenmaal in het hotel aangekomen worden we geholpen door een a-typisch Braziliaanse jongen die op Madonna lijkt en aan één stuk doorratelt (vast en zeker 'familie'). Wel met de beste bedoelingen en heel vriendelijk en hulpvaardig, maar op een gegeven moment 'too much'. Dan komt er een collega bij (wél typisch), die een trainee blijkt te zijn en het hele circus begint opnieuw, want o zo leuk dat deze gringos de taal spreken. We zijn vroeg en er is nog geen kamer beschikbaar ('we vinden het heel vervelend voor u, duizend maal excuses'), maar dat hadden we ook helemaal niet verwacht we willen slechts onze bagage dumpen. We gaan flaneren op Ipanema en we moeten ook nog naar een supermarkt om wat bubbels te regelen voor middernacht. Onderweg laven we ons aan een 'Coco Gelado' welke direct uit een vrieskist wordt opengehakt met een grote machado. Dit type kokosnoot heeft geen harde schil en zit tot de nok toe vol met ietwat weeïg water, hetgeen desalniettemin smakelijk onze dorst lest.

Terug in het hotel worden we met open armen ontvangen door onze blije receptionist die weer van alles vertelt: 'Mooie superior kamer, bla bla..', maar we luisteren al niet meer want we hebben een douche nodig. De toebedeelde kamer heeft twee bedden en lijkt - op de extra zitstoel na - eigenlijk niet op een superior kamer (zijn we in het verleden teveel gewend geraakt aan luxe?). De reservering wordt erbij gehaald en luidt: 'King Bed, Balcony Ocean View' etc. Er is iets van een Frans balkon met uitzicht op een rots en ja, als je je nek uitsteekt om het hoekje zie je ook de zee. Dat is vast niet de bedoeling dus Niels gaat terug naar de receptie terwijl André op de bagage wacht. Aan de balie staat de vadsige trainee die het verhaal aanhoort en naar achter gaat voor overleg met de manager. Het is toch écht een superior kamer, en alle kamers hebben hetzelfde uitzicht, maar als meneer wil dan kan hij een andere kamer krijgen op de 18e i.p.v. 12e verdieping voor een beter uitzicht. Terwijl Niels nogmaals probeert het concept van 'Ocean View' uit te leggen zonder om het hoekje te hoeven kijken, komt de blije receptionist aangesneld om te zien wat er loos is. Ook hij verdwijnt naar achter om na zeer korte tijd breedlachend te melden dat ze het zeer vervelend vonden dat de kamer niet aan de verwachtingen voldeed. 'Omdat meneer een zeergeëerde gast is van de Starwoodgroep en het voor één nacht is, bieden graag we een kamer aan op de Club-verdieping, maar dan helaas zonder toegang tot de Club Lounge. Het is ook nog een lagere verdieping, vindt meneer dat niet erg? Heeft meneer ook hulp nodig bij het verplaatsen van de bagage? Hoe lang heeft meneer nodig om van kamer te wisselen?' Meneer vindt het niet erg en hoeft ook geen hulp met de kofffers en verzekert dat het wisselen binnen 5 minuten gepiept is (minus het wachten op de lift) en dat hij de oude sleutels persoonlijk komt teruggeven. Inmiddels heeft André twee keer bezoek gehad: de bagage is gebracht en even later werd er spontaan een fles bubbels gebracht met een ice-bag en een tas met twee T-shirts. Dit alles aangeboden door het hotel (wij vermoeden ook sponsoring van het wijnhuis). We gaan eerst de nieuwe kamer bekijken op de Clubvloer en vinden dat deze beter aan de beschrijving voldoet:

Dus halen we onze koffers. Zoals beloofd brengt Niels de oude sleutels terug naar de receptie en bedankt de blije receptionist uitgebreid, want wie goed doet, goed ontmoet enzo. De jongen is echt blij en nog net niet tot tranen geroerd dat hij zijn gasten zoveel plezier heeft kunnen doen. Hij rijkt de hand en introduceert zichzelf als 'António' (hetgeen overeenkomt met het naambordje op zijn overhemd). Intussen heeft André in de nieuwe kamer weer bezoek gehad van een promotie-team. Vanwege de taalbarrière en omdat je een gegeven paard nu eenmaal niet in de mond kijkt wordt de tweede fles met dankbaarheid in ontvangst genomen. Misschien moeten we bij thuiskomst TROS Radar bellen om het Sheraton Rio te nomineren voor een warme douche, maar voor nu zijn we helemaal gereed voor Oud & Nieuw.

We hebben hoge verwachten van het vieren van Oud & Nieuw op de Copacabana. Volgens de traditie zijn we uitgedost in witte kledij en nemen we tijdig vervoer vanwege de geanticipeerde drukte. Daarmee is geen woord teveel gezegd, want om 20:00 zijn de belangrijke doorgangswegen al afgezet en worden we het busje uitgezet aan het begin van de Copacabana. Geen probleem, want we hebben tijd genoeg om te lopen naar de hoogte van Copacapana Palace waar het feest het allergaafst moet zijn. Dan begint het te spetteren - niks aan de hand want we zijn het gewend in Holland. Maar na een tijdje kopen we toch een paar ponchos, die gelukkig in stijl ook wit zijn.

Hoe dichter we bij Copacabana Palace komen, hoe drukker het wordt. We zitten gevangen in een grote bewegende mensenmasse en de regen houdt maar aan. Het is Koninginnedag op het Museumplein maar dan erger. Er wordt geduwd, gejoeld en getrokken; velen zijn reeds stomdronken. We wringen ons verder door de kluwen in de hoop dat het 'achteraan' wat rustiger is. Maar uit alle zijstraten gutsen nog meer mensen en van boven gutst de regen. We hebben het gehad, het is pas 22:00 uur en wetende dat het verkrijgen van een taxi terug echt niet gaat lukken vóór een uur of drie besluiten we nu de aftocht te blazen. Dat blijkt ook niet makkelijk en uiteindelijk zitten we om 23:30 op ons balkon. De bubbels gaan open en om middernacht zien we het prachtige vuurwerk van de Copacabana. Weliswaar op afstand, maar omdat het nog steeds regent vinden we hetal lang prima en openen we de tweede fles... Gelukkig Nieuw Jaar!!!

Itaipu Dam / Foz do Iguaçu

Vandaag staan er twee activiteiten op het programma: de Itaipu dam en de Braziliaanse kant van de watervallen. We staan vroeg op zodat we de volle dag kunnen benutten, maar we staan weer te lang op de bus te wachten. De busrit duurt ongeveer een half uur en leidt ons door de buitenwijken van Foz. Die laten zich niet eenduidig omschrijven, maar wat ze verbindt is dat ze geen van allen echt aantrekkelijk ogen. We komen langs leegstaande en half gesloopte panden, een afgedankt pretpark (althans zo oogt het) en veel industrie. De bus zet ons voor de dam af en we kopen een kaartje nadat we ons door de mensenmassa hebben geworsteld - ook dit is een enorme attractie geworden. Als we ons kaartje zo rond half tien kopen zegt de dame achter de balie dat die voor de tour is die om 10.00 uur vertrekt, dat staat inderdaad ook op ons kaartje. We slaan de 'educatieve' propagenda film over omdat we denken dan waarschijnlijk niet op tijd klaar zijn voor de bus. Achteraf blijkt dat onze bus pas om half elf vertrekt en dat de dame achter de balie waarschijnlijk bedoelde te zeggen dat we om 10.00 onze toer konden beginnen met de film. Als om half elf onze bus 'en masse' uit het auditorium komt zetten, zitten wij klaar in de bus. Het is ondertussen behoorlijk bewolkt geworden en deze eerste spetters vallen. Onze tourguide probeert nog poncho's te slijten omdat het op het bovendek van de bus (die wel overdekt, maar van de zijkant open is) nat zal gaat worden. We laten ons niet kennen want Hollandse jongens deinzen niet terug voor een paar spetters. Wanneer de bus vertrekt regent het behoorlijk en worden we inderdaad wat nat, maar ach, niet van suikergoed...

De rondrit langs en over de dam gaat in een behoorlijk hoog tempo. Dit rit duurt een uur, waarin we twee keer 10 minuten uit de bus mogen om een paar foto's te maken. Gezien de regen beperken we ons tot de tijd die nodig is om een paar acceptabele kiekjes te maken. Het engels van de tourguide is typisch Braziliaans, en dus los van een paar woorden niet echt te verstaan. De dam zelf daarentegen is behoorlijk indrukwekkend. Het bevat de grootste waterkrachtcentrale ter wereld. Net als bij de watervallen, vallen ook hier heel veel liters water per seconde naar beneden door de 20 turbines die elk 4 meter in doorsnede zijn. De energie die hier geproduceerd wordt is genoeg voor 90% van de energiebehoefte van Paraguay en 22% van Brazilië. De dam is 50/50 eigendom van Paraguay en Brazilië en Paraguay verkoopt een groot deel van de opgewekte energie door aan Brazilië. De structuur van de dam heeft een lengte van 9km en de kern van de dam is 200 meter hoog. Het beton dat gebruikt is voor de dam zou genoeg zijn voor een twee-baans snelweg tussen Moskou en Lissabon. Minder fraaie cijfers zijn dat er voor het stuwmeer ongeveer 700 vierkante kilometer bos is opgeofferd en dat het hele project in totaal 18 miljard dollar kostte. Maar goed, ze besparen er dagelijks ruim 430 duizend vaten olie door, die elk tegenwoordig toch ook al snel 80 dollar kosten.

Nadat we weer terug zijn bij het bezoekerscentrum nemen we de bus terug naar het centrum. Dit geeft ons nogmaals de kans om de buitenwijken te bekijken. Helaas moeten we nu staan en gezien de gemiddelde lengte van de Brazilianen, kunnen wij staand niet direct naar buiten kijken. Terug bij het hotel nemen we onze baggage en pakken we een taxi naar een hotel dat dicht bij de ingang van het nationale park en het vliegveld ligt (dat is handig voor de vroege vlucht van morgenochtend). Aangekomen bij het hotel, en na een interessante incheckprocedure waarbij een jongen in gebrekkig engels z'n best doet om ons van dienst te zijn en van de stress licht gaat zweten, laten we onze baggage in de kamer achter en gaan we naar het park.

Aangezien de meeste watervallen technisch gezien aan de Argentijnse kant van het park liggen, heb je vanaf de Braziliaanse kant een mooi aanzicht op alle wattervallen naast elkaar. De Brazilianen hebben gekozen voor vervoer met een dubbeldeksbus waarin je vanaf de ingang verplicht gebruik moeten maken en je langs meerdere haltes tot het eindpunt brengt. Wij stappen halverwege uit en nemen het pad langs de rand van de vallei. Je hebt een prachtig uitzicht op alle watervallen en loopt in ongeveer 1200 meter naar het eindpunt bij de Garganta del Diablo. De Brazilianen hebben hier een loopbrug boven het water voor de watervallen langs gemaakt. Je staat daardoor als het ware midden in het geweld. Foto's maken is helaas daardoor wat lastig, want er stuift heel wat water in de lucht en de camera is snel heel nat.

Het blijft mooi om de watervallen te zien, ook na de volle dag in het Argentijnse park, maar toch houden we het vandaag wat sneller voor gezien dan we dachten. We zijn toch ook best nog wel een beetje moe. We besluiten om in het park een hapje te eten zodat we vanavond met een kleine snack toe kunnen en vroeg kunnen gaan slapen. Het Braziliaanse park heeft een uitgebreid 'food court' waar ook een zogenaamd 'international restaurant' is. Eigenlijk is dit gewoon een ordinaire 'all you can eat' restaurant met zogenaamd gerechten uit verschillende werelddelen. Het eten is echter best redelijk en we eten onze buik vol voordat we de bus instappen terug naar de uitgang. Rond een uur of zes zijn we terug in het hotel. We willen nog even lekker naar het zwembad gaan waarvan we bij het inchecken een glimps hadden opgevangen, maar dit blijkt een XXXL badkuip te zijn met een behaarde Braziliaan erin. Dat laten we dus maar even voor wat het is. We leggen onze spulletjes klaar voor de ochtend, zetten de wekker om half vijf, bestellen een taxi voor kwart voor vijf, en gaan naar bed. Onze vlucht naar Rio de Janeiro vertrekt morgenochtend om zes uur.